Snowpiercer Dizisi İnceleme

0
115
Görüntüleme

Bazen bazı filmler izlersiniz. Baştan aşağıya itinayla yapılmışlardır. Kaliteleri çekimlerinden, kamera geçişlerinden belli olur. Birilerinin yapım sürecine para ve emek kattığı bellidir. O filmleri çok seversiniz. Sinema salonundan keyifle ayrılmanıza sebebiyet verir bu tür eserler. Arkadaşlarınıza öneri edersiniz. Sağda solda iyi konuşursunuz filmin arkasından.

Bazen bazı filmler izlersiniz. Özen, prodüksiyon değeri, emek, para değildir burada bulunan mesele. Film sizi ilk saniyede boğazınızdan yakalar, son anına kadar da peşinizi bırakmaz. Kaçamazsınız ondan. Çıkamazsınız içinden. Ne diyorsa siz ikna olmuşsunuzdur. Artık -metaforu maruz görün- trene binmişsinizdir, yönetmen sizi durağınızdan alıp, istediği bir yere götürmek üzere kontrolü almıştır. Kabullenmiş bir vaziyette, manzaranın keyfini çıkarta çıkarta yolun sonuna doğru ilerlersiniz. Mesele burda filme ne kadar özenildiği değildir. Mesele, treni kullanan adamın sizi nasıl bindireceğini ve nasıl indireceğini biliyor olmasıdır. Ve siz yolculuk bittiğinde, sizinle sürekli kalacak bir filmle karşı karşıya olduğunuzu bilirsiniz. Bir parçasını bırakır film size. Aklınızdan, hayalinizden de uzun süre gitmez, uzaklaşmaz.

Snowpiercer böyle bir film. Geç konuk ettik bu sayfalara, affedin. Film esasında geçen yıl özellikle Güneydoğu Asya ülkeleri ve Fransa ilk sırada olmak üzere beş altı lokasyonda vizyona girmişti bile. Fakat bu yıl Batı dünyasına açıldı. Bizim kabahatimiz, ancak Batılı eleştirmenler filme dikkat etmeye başlayınca, film Metacritic gibi platformların radarına takılınca haberimiz oldu. Keşke önceden bilseydik, keşke önceden yazsaydık Snowpiercer’ı. Keşke bu yazıyı size önceden ulaştırsaydık. Çünkü Snowpiercer anlatılmayı, üzerine konuşulmayı çok hak ediyor.

Daha ilk saniyeden siz ele geçiriyor f. Daha ilk karesinden sizin kafanızın filme odaklanmamış her köşesini iptal ediyor. Çok kısa bir kıyamet açıklamasından sonra, enteresan fikrini hızlı bir biçimde yerleştiriyor: İnsanlar global ısınmayla savaşma uğruna dünyanın sıcaklığını korkunç bir biçimde düşürmüş ve buzul çağını başlatmışlar. Neredeyse herkes ölmüş, tek bir istisna,bir tren dışında. Dışarıdaki donmadan muaf, içerisi sosyal sınıflara göre vagon vagon bölünmüş, hiç durmayan bir tren.

Bu tren nerden geldi? Nereye gidiyor? Nasıl dışarıdaki donmadan etkilenmiyor? İçindeki insanlar kim? Ne zaman bindiler? Bu soruların hepsini ayarlı bir biçimde gömüyor Snowpiercer. Bong Joon-ho, duygularımızı o kadar ustalıkla manipüle ediyor ki, kendisi bir şeyi bilme zamanımızın geldiğine ikna olana dek, hep onun işaret ettiği duygulara ve hislere odaklanmaktayız. Trenin orijini mi merak ediyorsunuz? Ona daha vakit var, biraz daha pişsin kafanızda o soru; o dakikaya kadar şu ölesiye itici karakterden nefret edip, ölümünü arzulamaya var mısınız? İstemeseniz de “varız” diyorsunuz içinizden. Joon-ho bizi sürükleyip götürüyor, nerde duracağımıza, nerde soluklanacağımıza da ustaca o karar veriyor.

Bunda oyunculukların da payı çok büyük. Yer yer absürtleşen anlarda Tilda Swinton, Chris Evans, Jaime Bell gibi inanılmaz performanslar veren yıldızlarla dolu kadro filmi sırtlayıp, sekteye uğramadan yolculuğun devam etmesini sağlıyor. Dürüst olayım, tüm bu hayranlığım ve samimi huşuma rağmen senaryonun aksadığı yerleri görmeden edemedim. Bazı noktalarda insan filmin saniye de olsa dışına çıkıp “Neden?” diye sormak mecburiyetinde kalıyordu zira. İşte o noktalarda da başta Evans, geniş oyuncu kadrosu ağırlığın altına girip, filmin çökmesini engelliyorlardı.

Yanlış anlamayın, senaryo absürtleşiyor, oyuncular kurtarmaktadır gibi bir durum yok ortada. Oyuncular yalnızca bazı noktalarda inançsızlık duvarınızın kırılmasını engelliyorlar. Yoksa filmin kurugusu, safi bir deha ürünü, burası çok açık. Fight Club gibi finalinde anlam kazanan, her şeyin sonda netleştiği ve tekrar izlemenizi gerektiren filmleri seviyor musunuz? Sizi temin ediyorum Snowpiercer’ın içerisinde yirmi beş tane Fight Club var. Önceden ipucu verilen, hafiften toprağın altından rengi belli edilen ve filmin sonunda çekip çıkardığınız onlarca şoke edici “twist” filmin finalini tam manası ile bir bombaya çeviriyor. Joon-ho, serpiştirdiği tohumların finalde hasadını alırken, hayranlığınız bir kat daha artıyor.

Snowpiercer’ın sosyal mesajları, bütün bu mükemmel kurgu ve muhteşem oyunculukla öylesine güçlü bir biçimde destekleniyor ki, gerçekten de kör gözünüze parmak sokulduğunu hissetmeden bir şeyler aldığınızı fark ediyorsunuz filmden. Trenin bir ucundan diğerine giderken, film bu konu da görsel açıdan biraz Matrix’ten de ödünç notalar alıyor. Ama son perdede, kıyamet sonrası toplum portresi çizen eserler arasında kendine ait bir ses, bir yorum bulabiliyor.

Fakat gerçekten dürüst olayım, sosyal mesajları umursamıyorsunuz bir noktadan sonra. Chris Evans’ın karakteri Curtis’in trenin sonundan başına yapmış olduğu yolculuk hem görsel, hem de hikayesel olarak öylesine büyüleyici ki; finalde parçalar öylesine güzel yerine oturuyor ki, sosyal mesajın üzerine görsellik ve hikaye kadar düşülmediğini söylemek mümkün. En en en son final sahnesi de kimilerini tatmin etmeyecek nitelikte olduğu aşikar bir sahne, ama zaten tüm taşlar yerine bir iki dakika önce oturduğu için; bir epilog olarak pek de yersiz, yurtsuz değil. Filmin niteliğini düşürecek bir hata olduğunu ise kimse iddia edemez.

Uzun lafın kısası? Snowpiercer’ı izleyin. Henüz ülkemizde vizyona girmedi, fakat izlemenin başka metotları var ise, onları da bulup izleyin. Gerçekten samimi hislerimle aktarıyorum, ben insanların çok abarttığı bir film bulmayı beklerken, karşıma çıkan şey bu yıl izlediğim en sürükleyici, çarpıcı, etkileyici ve usta işi eser oldu. Hazır yeri gelmişken söyleyeyim, Chris Evans da çok şaşırttı beni. Bir insan nasıl Kang-ho Song, Tilda Swinton, John Hurt, Ed Harris gibi efsanelerle aynı sahneyi paylaşıp, altında kalmaz, pes doğrusu. Sandığımdan çok daha iyi oyuncuymuşsun sevgili Chris Evans, bu içten özrümü lütfen kabul et…

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz